lk mis je. 

Ik mis je morgen 
Ik mis je vandaag
Ik miste je gisteren,
 en zondag ook.

Ik mis je neus 
Ik mis je wimpers
Ik mis je bergen 
Ik mis je lucht
Ik mis je vogels 
en je veren 

Ik mis alles 
Ik mis niets
Ik mis vroeger
Ik mis toen 

Ik mis jou 
Ik mis mij 
Ik mis dat ik je mis 
en ik mis dat ik je niet meer mis 


 

 

lieve zee


je bent zo prachtig blauw
je golven klotsen mee op de maat van de tijd
heen en weer

eb en vloed

je schittert
in de zon
en fonkelt
in de nacht

alsof je hemel weerspiegelt

lieve zee,
normaal ben je mijn beste vriend
aanbid ik je alsof je mijn grootste liefde bent
soms ben je dat ook

maar vandaag even niet
vandaag zijn jouw wegen ondoorgrondelijk
en is je formaat te allesomvattend .

lieve zee,
had ik maar vleugels dan kon ik nu vliegen
of een bootje met zeilen dan kon ik je bevaren
maar dat gaat helaas niet


vandaag even niet.

 

kus me.

kus me zee voordat ik je vergeet
kus me zon voordat ik je verblind
kus me aarde voordat ik verlaat
kus me liefde voordat ik je mis
kus me hemel voordat ik blijf

voor altijd
voor altijd
voor altijd

amen.

lief lief zusje 

met je donkerblonde haren 
Die als golven van de zee je blanke gelaat omlijsten 

hield ik je vast toen je vergeboren moeder aarde tegenmoet lachte 
en ik je verwelkomde als mijn zusje en ik de jouwe 

lief lief zusje 
mt je krans van krullen en je blauwe ogen 
kon je eindeloos staren 
naar de lucht
als een piepklein vogeltje dat het moedernest gaat verlaten 
de wijde wereld in 

lief lief zusje 

toen jij de grote wereld van alledaagse dagen betrad
recht het hol van de leeuw in 
lag ik te wachten op een eeuwigheid aan beterschap 

lief lief zusje 

 



leefden wij al die jaren heel veel zonder elkaar
en een beetje met 

lief lief zusje 

toen ik de wereld weer omarmde en jij de grote boze wolf versloeg 
we weer samen kwamen 

lief lief zusje 

tot in de eeuwigheid der dagen tellen we de jaren samen en apart 
als het openen van de luikjes van een adventkalender 

Ben jij mijn chocolaatje Georgië, Ipanama, Atlas

Steden, dorpen en landen waar de grond nog weinig tot niet bewandeld was door mensenvoeten.

Plekken waar onontdekte en reeds uitgestorven viervoeters of aquamensen in het struikgewas of achter het koraal verdwijnen.

Om stiekem vanachter het geschut van moeder aarde de rest van de wereld te bestuderen.
Op de stiekeme hoop een spiegelbeeld van zichzelf te ontdekken in de wereld om haar heen.

In de ruwheid van een rots, in de zachte deinende golven van de oceaan, in een bloem of een blaadje.
In de harde schors van een beukenboom of het stof van de bosgrond. In de takken van een kersenbloesem of de nectar van een viooltje.

In de wind, in de wolken, in de regen of de bliksemschichten die de nacht doen verlichten.
Zoekt de mens zichzelf.

In bergen, in gras, in heuvels en mos.

In de hoeken en gaten van de wereld die mens noch dier heeft gezien.
Waar zelfs de meest uigestorven diersoort zou overlijden aan een lijdzame weg vol eenzaamheid.

Op plekken waar alle mensen samenkomen en hun zorgen wegdrinken of de overgang der seizoenen vieren.

Op een dorsplein, in de stad, 
In de tegels van de stoep.
 jhhh


 

een zee van lakens en dekens

Deze lakens waren mijn thuis
Deze lakens waren mijn leven

druppels van tranen met tuiten en kopjes gemberthee
dragen de hoeslakens met zich mee

In de stiksels de liefde van mijn moeder

als een lopende draad door mijn met lakens gevulde leven
 

In deze lakens ligt mijn verleden, heden en toekomst
In deze lakens is grote geschiedenis geschreven

Een geschiedenis van verdriet
van liefde en plezier
van ziekte en wederopstanding

verborgen in de donzen ganzenveertjes
in de groeven van het stof
en de schaduwen die de kreukels op de dekens maken
draagt dit laken meer met zich mee

dan menig mensenleven.


Lakens om levenslang van te houden

Als een beschermende deken van moederliefde
die me veilig in het land van dromen laat aankomen
en iedere ochtend weer terug naar de aarde brengt 


om deze deken van donzenveertjes

die jarenlang als een ijzeren gordijn van vanzelfsprekendheid om mijn benen lag

eindelijk van me af te slaan

als de dag aanbreekt 

 

maar zo gauw de zon de afscheid van de dag neemt 

en de maan haar plaats inneemt 

zijn deze lakens vol geheimen en verhalen 

de weg naar een plek waar bewustzijn vervaagt 

en dromen werkelijkheid worden

  • Facebook Clean
  • Twitter Clean